ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی دل بی توبجان آمد وقتست که باز آیی

عمربگذشت به بیحاصلی وبوالهوسیای پسرجام میم ده که به پیری برسی

ترا که هر چه مراد است در جهان داری  چه غم زحال ضعیفان ناتوان داری